“Ik ben verdoemd”, denk ik in een plotseling moment van zelfbewustzijn voorbehouden aan de mens die de nieuwe roman van Nick Cave in handen heeft. Ik voel dat ik ergens onderweg een zware inschattingsfout heb gemaakt, maar een huiveringwekkende hartslag later is dit besef weer verdwenen — mij achterlatend in een Bruna op een verlaten NS-station, alsof ik daar in mijn onderbroek sta, met slechts mijzelf en mijn honger naar echt geestelijk voedsel.
Nick Cave: een haat-liefdesverklaring
Radio-interview
Vandaag wordt op de regionale radiozender van Amersfoort, bij Radio KiK, een uitgebreid interview uitgezonden met ondergetekende. Het was een leuk gesprek over mijn boek Het mysterie en enkele thema’s die daarin aan de orde komen. En ik mocht ook nog zelf muziek meenemen.
Niet getreurd als je niet tot de lucky few behoort die in Amersfoort of omgeving wonen. Je kunt het interview vier weken lang beluisteren en downloaden via de website van Radio KiK, onder ‘uitzendingen’ (en dan dus de uitzending van 2 augustus kiezen).
Een Lewis-liedje
Nu we toch in de C.S. Lewis-stemming zijn, kan ik gelijk wel even het volgende liedje delen. Ik kende deze Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Brooke Fraser niet — ze schijnt uit de gospelwereld te komen, en daar ben ik niet zo in thuis. Maar heel toevallig ontdekte ik het onderstaande liedje met de opmerkelijke titel C.S. Lewis Song. Ik las ergens dat zij het geschreven nadat zij het prachtige boek Mere Christianity had gelezen. Klasse. En het liedje is ook gewoon mooi, vind ik. Oordeel zelf:
Inkt
Nu de inktzwarte wolken de zomer op afstand houden, wil ik even een vrolijk zomers liedje delen. Over schuld en onschuld. En over dwaasheid. Nou ja, ik zal je de exegese besparen — de teksten (zie hieronder) zijn misschien voor meerdere uitleg vatbaar, maar volgens mij is de boodschap wel helder.
So long, Yasmine
Met excuses voor de schending van copyrights toch even een mp3′tje delen bij wijze van eerbetoon. De Belgische zangeres en presentatrice Yasmine overleed gisteren. Ze hing zich op, slechts 37 jaar. Ik ken vooral haar prachtige Leonard Cohen-covers — haar rafelige, dreigende versie van The Partisan (waarop ook Thé Lau meezingt) is mijn persoonlijke favoriet.
Wat een treurige geschiedenis. Dat zij mag rusten in vrede.
Een kleine theologie van het festival
De geur van vertrapt gras, verschraald bier en de chemische en organische inhoud van Dixietoiletten. Flarden van bastonen die door de grond, via de grassprieten, je lijf binnendringen. Een vette hap, doodgeslagen bier uit plastic bekers. Heerlijk vind ik het. Het festivalseizoen is weer begonnen, en ik kom zelf net terug van een sympathiek klein festival in Nijmegen, de Music Meeting. Ik moest denken aan dat onderzoek laatst, waaruit bleek dat de meerderheid Nederlanders de betekenis van Pinksteren niet kent, maar het feest associeert met Pinkpop. Ik snap de ophef niet zo goed. Dergelijke festivals hebben toch ook gewoon alles met Pinksteren te maken?
Hallelujah-moeheid
Mijn televisie is nu al maanden kapot — lekker rustig, joh — dus mij was de X-Factor-manie gelukkig ontgaan. Of eigenlijk heeft dat weinig met het kapot zijn van mijn televisietoestel te maken, want er is ook nog zoiets als vrije wil, en ik betwijfel of de mijne mij deze talentenjacht had aangedaan. Afijn, enigszins laat kwam ik er dus achter dat ene Lisa gewonnen heeft met een cover van Hallelujah van Leonard Cohen. Nou ja, proficiat Lisa. Maar wat dat nummer betreft: ik kan het niet meer horen…
Ontroerende naïviteit
Wat een mooi verhaal. Een jochie van veertien met een bandrecorder sluipt het hotel binnen waar John Lennon op dat moment verblijft. Hij slaagt er zowaar in de Beatles-zanger te interviewen. Wat je hoort is de originele bandopname. De mild-ironische animaties illustreren de ontroerende naïviteit van het gesprek op prachtige wijze. En niet alleen de naïviteit van dat veertienjarige joch met een bandrecorder.
Donkere gedachten bij stralend weer
Zo. Even het deuntje met je delen dat nu al de hele dag door mijn hoofd spookt. Geen idee hoe het daar komt; misschien heeft het iets te doen met de wat donkere bijbelteksten uit het leesrooster van vandaag, misschien ook met het onheilspellend klinkende bericht dat zelfs de zon in een grimmig humeur blijkt te zijn. Donkere gedachten wanneer het buiten stralend weer is – wat past daar beter bij dan de muziek van Johnny Cash? Dat getekende gezicht, die diepe, breekbare stem op zijn latere American-albums, die onrust die meeklinkt in ieder woord dat hij zingt… Opmerkelijk genoeg kunnen we in zijn sombere en gebroken wezen een glimp opvangen van de vreugde en de heelheid van ‘the man from Galilee’.
Luisterdieet
(Stravinsky, Psalmensymfonie, 1e beweging, Ps. 39:13-14)
Zoals ik eerder schreef heb ik voor deze vastenperiode een smakelijk en voedzaam leesdieet samengesteld. Gaandeweg is daar ook een luisterdieet bijgekomen. Want bij een boek lezen op de bank, daar hoort een muziekje bij. Dat kan op zich van alles zijn. Maar ik merk dat ik de laatste weken een voorkeur heb ontwikkeld voor een specifieke cd die ik nog niet zo lang heb, maar nu al grijsgedraaid heb: een cd met sacrale muziek van Igor Stravinsky (in deze uitvoering, gedirigeerd door James O’Donnell). De drie audiobestanden die ik in deze tekst gevlochten heb zijn trouwens de allereerste uitvoering van de Psalmensymfonie uit 1931, gedirigeerd door Stravinsky zelf. Een historische opname dus.
