“Ik ben verdoemd”, denk ik in een plotseling moment van zelfbewustzijn voorbehouden aan de mens die de nieuwe roman van Nick Cave in handen heeft. Ik voel dat ik ergens onderweg een zware inschattingsfout heb gemaakt, maar een huiveringwekkende hartslag later is dit besef weer verdwenen — mij achterlatend in een Bruna op een verlaten NS-station, alsof ik daar in mijn onderbroek sta, met slechts mijzelf en mijn honger naar echt geestelijk voedsel.
Nick Cave: een haat-liefdesverklaring
Een kleine theologie van het festival
De geur van vertrapt gras, verschraald bier en de chemische en organische inhoud van Dixietoiletten. Flarden van bastonen die door de grond, via de grassprieten, je lijf binnendringen. Een vette hap, doodgeslagen bier uit plastic bekers. Heerlijk vind ik het. Het festivalseizoen is weer begonnen, en ik kom zelf net terug van een sympathiek klein festival in Nijmegen, de Music Meeting. Ik moest denken aan dat onderzoek laatst, waaruit bleek dat de meerderheid Nederlanders de betekenis van Pinksteren niet kent, maar het feest associeert met Pinkpop. Ik snap de ophef niet zo goed. Dergelijke festivals hebben toch ook gewoon alles met Pinksteren te maken?
(A)theïstisch pingpong
Onlangs schreef ik over de pingpongwedstrijd die het debat tussen atheïsten en gelovigen volgens mij is. Gisteren kwam daarop een uitgebreide en genuanceerde reactie van bezoeker Wim, die ik zo mooi en prikkelend vind dat ik er graag even wat uitgebreider op in ga. “Zit je niet midden in de wedstrijd?”, vraagt Wim zich af. Touché.
Gedenk de levenden
Vandaag gedenken we ongelooflijk veel doden, paradoxaal genoeg vaak via de verhalen van hen die op ongelooflijke wijze bleven leven. In de Volkskrant van vandaag is het boeiende waargebeurde verhaal te lezen van Ab Roos, een joodse man die er niet alleen in slaagde met zijn hele gezin vrijgelaten te worden uit het kamp Westerbork, maar vervolgens ook nog eens burgemeester werd van Amerongen en vanuit die positie het verzet steunde. Over de vrijlating uit Westerbork zegt de zoon van de in 1980 overleden Ab Roos:
Een boot vol conservatieve idealen
Laat ik beginnen met het afgeven van een spoiler alert: ik kan weinig zinnigs zeggen over de film The Boat that Rocked zonder een heleboel van de film weg te geven. Dus als je de film nog wil gaan zien (wat ik je van harte kan aanraden) en verrast wil worden, lees dan niet verder.
Verzoening en vergeving
Onlangs interviewde ik ethicus Paul van Tongeren over het thema van de vandaag begonnen Maand van de Filosofie: verzoening. Het interview is inmiddels verschenen, in nummer 3 van Filosofie Magazine dat nu in de winkels ligt. En wie zin en tijd heeft, moet dinsdagavond 7 april a.s. maar naar café Trianon in Nijmegen komen, want dan interview ik Van Tongeren nogmaals over dit onderwerp, live ditmaal, in het kader van het maandelijkse Filosofisch Café.
Depressieve liedjes: een apologie
Gisteren ben ik lid geworden van de Depri-liedjes-Hyve. En dan niet omdat het zo kostelijk is om van de meest onnozele Hyves lid te worden (zoals daar zijn de Voor-iedereen-wiens-naam-ALTIJD-verkeerd-wordt-gespeld-of-uitgesproken-Hyve, de Pastoor-Penne-moet-terug-naar-Waalwijk-Hyve, de Alle-Vage/Zinloze-Dingen-die-het-leven-mooi-maken-Hyve, de Ik-haat-Hyves-zonder-schermafbeelding-Hyve en de Ik-lach-met-rare-uithalen-en-valse-tonen-Hyve). Voorwaar, neen, ik ben lid geworden van de Depri-liedjes-Hyve uit doorleefde, doorvoelde en doordachte overtuiging. Depressieve liedjes worden namelijk stelselmatig ondergewaardeerd. Het moest maar eens afgelopen zijn!
Je hoed achterna
Wolken, wind en motregen hebben het weer gewonnen van vrieskou, sneeuw en ijs. Helaas. Maar zelfs de somberste metereologische omstandigheden kunnen aanleiding zijn voor vermaak. Lees het volgende korte citaat maar uit een essay van G.K. Chesterton. Nee, het gaat nergens over (behalve misschien over menselijke waardigheid en de absurditeit van sport en van seks), en ik vertaal het dit keer niet. Ik kwam het toevallig net tegen, moest er erg om lachen, en deel het daarom in de hoop dat het ook jou wat vrolijkheid kan bieden op deze grauwe dag. (Meer…)
Kookboek voor de eenzamen
Vandaag waren vrouw en kinderen niet thuis, en ik moet op dergelijke dagen altijd moeite doen om niet terug te vallen in slechte patronen van het vrijgezellenbestaan. ‘Terugvallen’ is misschien een onjuiste formulering, want toen ik daadwerkelijk alleen woonde zorgde ik eigenlijk best goed voor mezelf. Maar sinds ik een keurig gezinsleven leid is dat anders: als ik nu een dagje alleen thuis ben, transformeert het huis in ontstellend tempo in een zwijnenstal, en behelp ik me ’s avonds met kant-en-klare AH-yuppenmaaltijden uit de magnetron.
