Toen onze oudste geboren werd, inmiddels al weer ruim drieënhalf jaar geleden, begonnen wij meteen met hem voorlezen. Letterlijk op dag één begonnen wij in de Kronieken van Narnia van C.S. Lewis, in deel één, Het neefje van de tovenaar. Mijn zoon begreep er destijds nog wel niets van, maar dat maakte niets uit. Het was zo’n fijn avondritueel, en hij genoot er zichtbaar van. Liggend in mijn armen luisterde hij gebiologeerd naar mijn stem, keek naar mijn lippen. En wij, zijn ouders, genoten van het mooie rustige moment met z’n drieën en natuurlijk van die prachtige Narnia-boeken.
Herinneringen aan de zon
(Half-)bloedserieus
Kijk eens naar deze trailer. Kippenvel krijg ik ervan. Ik ben vast aan het aftellen tot Harry Potter and the Half-Blood Prince in de bioscoop zal verschijnen. Hoewel ik de boeken uiteraard beter vind, kijk ik toch altijd heel welwillend naar de filmversies van wat ik zie als de beste hedendaagse christelijke allegorie. Ik zal je alvast verklappen wat mijn oordeel over de film zal bepalen. Ik zal er vooral op letten in hoeverre de filmmakers recht doen aan de volgende drie essentialia:
Een burtoniaanse Alice
Slecht nieuws, Tim Burton heeft Alice in Wonderland verfilmd. Op 11 maart 2010 komt de film in Nederland uit, weet de International Movie Database te melden. Wat een ellende…
De vreugde van sprookjes
Een tijdje terug deed ik op dit blog mijn beklag over de fantasieloosheid van veel scheppende kunstenaars in het fantasy-genre. Nu heb ik dat stukje destijds expres een beetje polemisch aangezet (met name door J.R.R. Tolkien, de vader van het moderne genre, voor een fantasieloze postzegelverzamelaar uit te maken). En wel in de hoop dat er een scherpe en zinnige tegenreactie kwam van mensen die dit genre wilden verdedigen – nou ja, die kwam dus, lees de reacties er maar op na, die zijn eigenlijk interessanter dan het stuk zelf. Afijn, ik moest weer aan deze discussie denken toen ik het werk van de Amerikaanse kunstenaar Cory Codbey ontdekte.
Agnostische tovenaarssprookjes
Op de rozige, stille namiddag van Tweede Kerstdag – ofwel het feest van de H. Stefanus, patroonheilige tegen hoofdpijn – heb ik mijn hoofdpijn verdreven door in één adem een prachtig boek (een kerstcadeautje, ja) uit te lezen: The Tales of Beedle the Bard van J.K. Rowling. Klassieke sprookjes zijn het, met een stevige spirituele boodschap voor wie daar oren naar heeft.
De verjaardag van Jezus
Het is onzin, maar het is ook vermakelijke onzin: Australische wetenschappers hebben berekend dat Jezus eigenlijk geboren is op 17 juni in het jaar 2 voor Christus. Dat meldt The Daily Telegraph.
Lewis, Kennedy en Huxley
Eergisteren, zaterdag de 22e november 2008, was het precies 45 jaar geleden dat de grote christelijke auteur C.S. Lewis stierf. Het was eergisteren ook precies 45 jaar geleden dat John F. Kennedy stierf. En, tot slot, was het eergisteren precies 45 jaar geleden dat Aldous Huxley stierf. Toeval? Natuurlijk niet, zegt Peter Kreeft, die een fictieve dialoog tussen deze drie mannen schreef. Op deze site is een audio-interview met Kreeft te horen. Ik heb van hem ook een interessant boek over de christelijke wereldbeschouwing in The Lord of the Rings van Tolkien in de kast staan, dus ik ben ook erg benieuwd naar dit boek.
Fantasie in de ban
Bromsnor Richard Dawkins, hoofdcommisaris de Atheïstische Gedachtepolitie, heeft een nieuwe verdachte in het vizier: kinderliteratuur. Commisaris Dawkins heeft namelijk het bange vermoeden dat bepaalde subversieve boeken gevuld zijn met bepaalde subversieve ideeën. Nu heb ik meermalen hetzelfde betoogd (onder meer in dit artikel in Trouw), met dat verschil dat ik het niet als strafbaar feit beschouw. Sterker nog, het lijkt mij volmaakt gezond. Een kind leert de werkelijkheid eerst kennen via de fantasie. Maar dat is een paradox, en paradoxen passen niet in het benepen atheïstische universum van commisaris Dawkins en zijn agenten. En wat is het alternatief? Mijn kinderen ‘God als misvatting’ voorlezen voor het slapen gaan? God, wat zouden ze snel in slaap vallen…
