Mijn dochter van één zegt nog heel weinig, maar al wel van harte ‘papa’. Ik werd vanochtend gewekt door die uitroep, en al was de nacht te kort geweest, het was het meer dan waard. De kinderen hadden een touwhoudertje voor me geknutseld: een geschilderd bloempotje met een bolletje touw erin. Door het gaatje onderin kun je het uiteinde van het touwtje halen. Ook kreeg ik een beschilderd plankje met spijkers erin, waar je sleutels aan kunt hangen.
Wat je met dat alles kunt? Een mooi plekje geven in de schuur. De schuur, zo begrijp ik nu ik zelf vader ben, is sowieso de eregallerij voor al die mooie, nutteloze dingen die je kinderen met vaderdag voor je in elkaar knutselen. Lange tijd heb ik gedacht dat vaders maar doen alsof ze blij zijn met al die troep. Maar ik weet nu beter. Je kunt me niet gelukkiger maken dan met dergelijke cadeaus. Vaderschap, ik begrijp er nog steeds niet veel van, maar ik weet toch dat het iets te maken heeft met heel ernstig menen dat de meest nutteloze cadeaus die je van je kinderen krijgt, een nut hebben dat boven al het materiële nut uitstijgt. Zeker als je ervoor gewekt wordt met een hartgrondig ‘papa!’.
