Mijn dochter van elf maanden wipt vrolijk in haar stoel. Ik zit aan tafel, voel mijn maag omdraaien, word fysiek onwel, huiver met heel mijn lichaam. Mijn dochter verheft haar stem, stoot een vrolijk kraaigeluid uit – haar manier van aandacht vragen. Het voorpaginanieuws glijdt stilletjes langs haar heen; bij mij komt het des te harder binnen. Ik zoek maar vind geen woorden voor een stil gebed voor de arme kinderen, hun ouders, de leerkrachten, iedereen… Ik hoop dat God die woorden voor mij vindt, ik hoop dat God al die verwarde gebeden verzamelt, samen met de zieltjes van de kinderen die stierven door toedoen van verwarde geesten, en ze ontwart, ontrafelt en liefdevol weer ineenvlecht, en zo alle verwarring omvormt tot vrede, tot rust.
Het gekraai van mijn dochter klinkt nog harder, dwingender. Ik trek mijn blik weg van de kranteninktzwarte ellende op zuigend papier, zie hoe ze mij vrolijk en afwachtend aankijkt. Ze klapt bemoedigend in haar handjes, en tovert daarmee een glimlach op mijn gezicht. Ze schatert het uit als ik zing:
Klap eens in de handjes
Blij, blij, blij
Op het boze bolletje
Allebei.
[...] van kunnen leren is een verzoening met het lot, de werkelijkheid – een werkelijkheid die zo vaak ellendig en verwarrend is. Ook daarin dringt de allegorie van de grot zich steeds vaker aan mij op, en ook [...]
[...] geur van Colosseumzand en leeuwenpoep kleeft. Roermond en Gerda zijn zo misselijkmakend actueel als Dendermonde en Winnenden. Het bloed van Van Waelwijck en Rasschaert kleeft ook aan onze [...]