Wie dubbele kleding heeft, laat hij delen
met wie niets heeft,
en wie voedsel heeft, laat hij hetzelfde doen.
(Lc. 3:11)
Twee identieke ridderpakjes had mijn zoon laatst gekregen; simpele stoffen overgooiertjes eigenlijk met een fier kruis erop. Zodat hij samen met een vriendje riddertje kan spelen. Nu liepen mijn zoon en dochter samen door het huis, twee kruisridders met een stokpaard, houten schild en zwaard en, in het geval van de jongste, een dikke pamper onder het stoere harnas. Sowieso is de overgooier veel te groot voor haar, ze struikelt haast over de flappen — maar dat weerhoudt haar er niet van om hard achter passerende draken en ouders aan te rennen om die met haar zwaard te belagen. Mijn zoon begint het concept van “eerlijk delen” door te krijgen. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat hij zich vooral op dat principe beroept wanneer zijn zusje iets met hém moet delen: haar snoep, haar speelgoed. Maar als hij dan vervolgens aan het spelen slaat, ja, dan is het toch echt leuker als zijn zus ook een ridderpakje aantrekt. Als je amper een meter hoog bent maak je met z’n tweeën überhaupt meer kans tegen draken en ouders.
Op de website van de Nederlandse dominicanen werd onlangs in de rubriek ‘Lachen’
Onenigheid? Welnee, allerminst. Katholieken en de ChristenUnie kunnen het doorgaans prima vinden. Ikzelf kan het doorgaans ook prima vinden met de ChristenUnie — ik vind het een sympathieke partij met integere politici en doordachte standpunten. “Ik zie het probleem niet zo”, zei een van de oudere katholieke dames die afgelopen vrijdag uitgenodigd was voor een rondetafelgesprek met leden van de Tweede-Kamerfractie en van de Nijmeegse afdeling van de ChristenUnie. Ook de uitgenodigde katholieke jongeren zagen het probleem niet zo. Ik was ook uitgenodigd, en om te voorkomen dat het een te klef onderonsje werd, heb ik maar gezegd dat ik het probleem wél zag. Prompt werd ik
In de kunstbijlage van de Volkskrant staat vandaag een artikel waarin de schrijver/dichter
Ik moest vandaag plots denken aan een hilarisch nieuwsbericht, dat ik al weer jaren geleden las, toen het internettijdperk nog wat jonger was. De details van het bericht herinner ik me niet meer, maar het kwam hier op neer. De politie had een inval gedaan bij iemand die iets deed met computers wat niet mocht (kinderporno, internetfraude, altijd zoiets). Het bewijsmateriaal werd uiteraard in beslag genomen voor verder onderzoek. Maar wat hadden de dienders gedaan? Ze hadden slechts de beeldschermen van de computers meegenomen, niet de computers met harde schijven zelf. Je kunt dit als naïef digibetisme afdoen, maar in feite maakten deze agenten een vergissing die al te menselijk is. Een meerderheid van de Zwitserse bevolking
Grappig, 