Dit weblog is verhuisd! 5 mei, 2010

Waarde lezers, vanaf nu is dit weblog te lezen op www.antondewit.nl. Wees alsjeblieft zo goed je bookmarks, RSS-feeds, en wat al niet meer te veranderen. Deze WordPress-site blijft (voorlopig in elk geval nog) bestaan, maar zal niet meer geupdate worden.

Ik kondigde kort geleden al aan dat ik mijn blog en ‘officiële’ webstek wilde samenvoegen. Ik ben hier al met een nieuw design gaan experimenteren, maar ik was daar (net als enkele lezers) niet onverdeeld gelukkig mee – zowel technisch als qua vormgeving bevat het een aantal irritante eigenaardigheden. Vandaar dat je op Antondewit.nl weer een ander ontwerp vindt, nog meer toegesneden op mijn huisstijl, en met iets minder irritante eigenaardigheden (hoop ik).

Een paar belangrijke puntjes, om voor de hand liggende vragen voor te zijn:

• Alle oude berichten én reacties blijven gewoon toegankelijk. Ze zijn allemaal reeds gemigreerd naar Antondewit.nl. Wel hebben ze een andere URL gekregen. De oude URLs blijven vooralsnog wel toegankelijk.
• Het kan zijn dat sommige oudere berichten door de migratie naar het nieuwe blog er wat anders uitzien, omdat filmpjes, plaatjes en scriptjes niet goed zijn meeverhuisd. Ik pas het aan waar ik het tegenkom, maar het is geen doen om de bijna 300 berichten stelselmatig door te gaan nemen.
• Ben je geabonneerd op de RSS-feed van deze site? Wijzig dan de URL in je feedreader in: http://www.antondewit.nl/?feed=rss2
• Ben je geabonneerd op de e-mailupdates van deze site? Als het goed is hoef je niets toe doen, ik heb de mailinglist ook overgezet. Maar ik zeg het enigszins aarzelend, omdat ik het nog niet heb kunnen testen. Mocht je nou straks plots geen notificaties meer ontvangen, of anderszins op rare dingen stuiten bij de e-mailupdates, laat het me s.v.p. even weten. (Ik weet al wel dat de opmaak van de updates anders zal zijn, namelijk gewoon platte tekst.)
• Een aantal dingen heb ik handmatig moeten overzetten, zoals de links enzo. Mochten daar fouten in zijn geslopen, of mocht ik vergeten zijn een link naar jouw site op te nemen – het was niets persoonlijk, laat het me gewoon even weten en ik pas het aan.
• Last but not least: van de oorspronkelijke titel van dit weblog – voluit: Geloof jij het? Bedenkingen en bedenksels omtrent het geestelijke leven – heb ik met pijn in het hart afscheid genomen. Ik vond het een leuke titel, maar ook wat onpraktisch. Ik houd het nu gewoon bij mijn naam. Mocht je op jouw pagina nog linken naar ‘Geloof jij het?’, dan zou ik het op prijs stellen als je, behalve de URL, ook de titel van de link verandert in ‘Anton de Wit’.

Nou ja, en verder verandert er eigenlijk  niet zo heel erg veel. Ik blijf vrolijk bloggen over de dingen die mij bezig houden, zij het op Antondewit.nl. Ik hoop je daar te (blijven) ontmoeten!

Et alibi aliorum plurimorum sanctorum martyrum 4 mei, 2010

“En elders vele andere heilige martelaren…” Dat is, zo ongeveer, de vertaling van de kop boven dit stukje. Het is een frase uit het Martyrologium Romanum, het officiële martelarenboek van de Katholieke Kerk. Ik las ergens dat dat boek meer naamloze martelaren telt dan met naam bekende martelaren.

Paul Hamans, priester van het bisdom Roermond en deskundige op het gebied van twintigste-eeuwse martelaren, schreef een boek over een soort van tussencategorie: de martelaren wiens namen wij bijna vergeten zijn, namelijk die van de meer dan honderd tot het katholicisme bekeerde joden die in de zomer van 1942 werden gearresteerd en in Auschwitz vermoord werden. Edith Stein is eigenlijk de enige nog alom bekende naam uit deze groep. De executie van deze joodse katholieken was een vergeldingsactie voor een herderlijke brief van de Nederlandse bisschoppen, waarin de nazi’s bekritiseerd werden.

Het boek van pater Hamans heet Edith Stein and Companions. On the way to Auschwitz, en is verschenen bij de Amerikaanse uitgever Ignatius Press. Ik kon in een tamelijk uitgebreide lijst van publicaties van deze auteur (zie hier, onderaan de pagina) geen Nederlandse editie van dit boek vinden. Vreemd eigenlijk – waarom is dit boek niet in het Nederlands verschenen? Is ons land er nog niet klaar voor? Willen wij, zoals de recent overleden katholieke schrijver Ralph McInerny in zijn voorwoord bij Hamans’ boek ook suggereert, Edith Stein en haar bijna naamloze kompanen liever als joodse Holocaust-slachtoffers zien dan als katholieke martelaren? Of is er een andere (misschien ook plattere, meer praktische) reden dat dit boek meteen in het Engels verscheen? Wie het weet mag het zeggen, ik ben benieuwd.

Om deze ene bij naam bekende heilige en slachtoffer van het naziregime te herdenken – et alibi aliorum plurimorum sanctorum martyrum, uiteraard - een filmpje uit de nog niet eens zo oude doos. Gemaakt in Keulen, rond de verschijning van het Bronnenboek Christendom, waarin ook een tekst van Edith Stein is opgenomen. Neem me de povere beeld- en geluidskwaliteit niet kwalijk.

Bang? Nog voor geen sikkepitje! 1 mei, 2010

Bij een antiquariaat tikte ik vandaag een schitterend boekje op de kop: Verhalen uit de levens van God’s lieve heiligen. Uitgegeven door Van Munster te Amsterdam in 1925, “onder goedkeuring van den Keurraad voor Roomsche Jeugdlectuur”. Zoals de titel al wel aangeeft, is het een boekje met heiligenlevens, toegesneden op een jeugdig lezerspubliek. Al vanaf de openingszin was ik dol op dit boekje.

“Bang? Nog voor geen sikkepitje. Ze durfde alles: in bomen klimmen, slootje springen en veel meer nog.”

Dit gaat over St. Reinilda. Of wat te denken van St. Hubertus:

“Die was niks heilig in ‘t begin. O nee! ‘t Leek er niet op. Veel plezier maken kon hij en feest vieren en slapen en eten en vooral veel op jacht gaan.”

Ik moet de neiging onderdrukken om het hele boekje te citeren, want het staat vol met dergelijke heerlijke archaïsche frasen. Maar denk nu niet dat ik dit boekje heb gekocht om vanuit een moderne zelfgenoegzaamheid te gniffelen om zo veel ouderwetse stichtelijkheid en brave kneuterigheid. Ik vind dit oprecht mooi – geen kitsch of camp of wat dan ook.

Twiettwiet 29 april, 2010

Ik zal het, in stijl, binnen de 140 tekens houden: je kunt me nu ook op Twitter vinden. Het moest er maar eens van komen.

Taxi 28 april, 2010

In Dublin verbleef ik in een statig retraitehuis van de jezuïeten. Met een Maltees, een Kroaat en een Ier wachtte ik voor de ingang op een Pool, die wat later zou arriveren. Een klein internationaal gezelschap van jezuïeten – priesters en seminaristen, betrekkelijk jonge gasten allemaal. Ik was de enige leek in hun midden. De stemming was uitgelaten; omdat onze formele bijeenkomst was geannuleerd wachtte ons een ongedwongen informeel samenzijn.

Vliegverkeer 26 april, 2010

Een bevreemdende sereniteit heerste er afgelopen woensdag op Schiphol. De vulkaan gromde nog dreigend, maar de vliegtuigen lieten zich er niet langer door afschrikken. Langzaam kwam het vliegverkeer weer op gang, her en der hingen nog plukjes gestrande reizigers loom op de banken, de schrale geur van het wachtzweet om hen heen, en koffers, grote koffers en tassen. Maar de massa’s waren verdwenen, en er kwamen ook maar weinig nieuwe mensen bij – wie niet per se weg moest, krabde zich wel twee keer achter de oren voor hij zich op het vliegveld liet opsluiten achter incheckbalie, paspoortcontrole en detectiepoortje.

De niet-beledigden beledigd 20 april, 2010

Ik zie het beledigen van iemands geloof absoluut niet als een onvervreemdbaar recht. Maar evenmin zie ik het als een onvervreemdbare plicht van de gelovige om voortdurend beledigd te zijn. Wat is nu precies het probleem met de 200ste aflevering van de Amerikaanse tekenfilmserie South Park? Een paar radicale moslims hebben de makers het lot van Theo van Gogh reeds voorgehouden. Niet als bedreiging, zeggen ze er nog doodleuk bij, maar als waarschuwing – ik zie het verschil niet zo. Maar het gekke is: in deze aflevering wordt zo’n beetje iedere bevolkingsgroep en beroemdheid op de hak genomen, behalve de moslims en hun profeet. Mohammed wordt niet afgebeeld of beledigd – daar gaat nu net de hele aflevering over. Ook komen er in de hele aflevering geen moslims voor; de doodsbedreigingen en aanslagen komen uit andere, onverwachtere hoek. Je kunt best discussiëren over de kwaliteit van de humor van South Park (persoonlijk hou ik er wel van). Maar met zulke lange tenen en licht ontvlambaar gemoed, hebben radicale moslims echt geen cartoonisten meer nodig om tot karikatuur te verworden.

Het aswoensdaggeloof van Peter Steele 18 april, 2010

Het bericht dat Peter Steele, slechts 48 jaar oud, aan hartfalen overleden is verbaasde me op zich niet erg. De voorman van Type O Negative leidde nu eenmaal niet bepaald het leven dat uitzicht biedt op ouderdom: klinische depressies, drugsgebruik, mislukte zelfmoordpogingen, destructief sterrendom…  Recente foto‘s toonden dan ook een tamelijk vadsig geworden reus, een verlopen bodybuilder, vergane glorie. Het morbide nihilisme dat het handelsmerk was van zijn band was natuurlijk deels een pose, een consequent volgehouden gimmick, maar kwam toch voort uit een oprecht duistere psyche – de complexe psyche van die dik twee meter lange kleerkast met gitzwart lang haar en ijzig harde blik in de ogen. Ongetwijfeld wás Peter Steele morbide, nihilistisch, zelfdestructief. Het maakt zijn dood niet minder tragisch, maar helaas wel wat minder onverwacht. Wat me des te meer verbaasde, was te lezen dat hij de laatste jaren van zijn leven het geloof van zijn jeugd hervonden had, het rooms-katholicisme…

De kostbare eindredacteur 13 april, 2010

Een merkwaardig betoog op het groepsblog De Nieuwe Reporter vandaag. “De eindredacteur is overbodig in het digitale tijdperk”, luidt de kop boven het pleidooi van Bas Timmers. Reeds die kop bewijst zijn ongelijk: had De Nieuwe Reporter een goede, oplettende eindredacteur gehad, dan had er wel een betere kop boven het artikel gestaan. Niet alleen omdat het een wat lange kop is, maar vooral ook omdat die de lading van het artikel niet dekt.

The themes they are a-changing 9 april, 2010

Even een huishoudelijke mededeling. Ik ga de komende weken het een en ander veranderen aan dit weblog. Allereerst het uiterlijk. Het huidige WordPress-theme komt me zo langzamerhand de neus uit. Dus schrik niet als je ergens de komende weken hier komt en het ziet er plots totaal anders uit allemaal.

Maar belangrijker nog: ik wil dit blog laten samensmelten met mijn ‘officiële’ webstek, antondewit.nl. Dat ik dit weblog überhaupt ooit los van die site heb opgezet, heeft er enerzijds mee te maken dat het bloggen aanvankelijk slechts een voorzichtig experiment was, en anderzijds omdat ik de hier geventileerde opinies wilde scheiden van mijn normale journalistieke en publicitaire werkzaamheden. Maar het bloggen is inmiddels een serieuze en redelijk stabiele activiteit geworden, en de opinies zijn bovendien niet meer los te denken van mijn schrijverij. Dus in toenemende mate vind ik het onlogisch en inefficiënt om twee aparte sites in de lucht te houden.

Dat gaat dus veranderen — zij het gefaseerd en zonder haast. Maar je zult hier stilletjes aan de vormgeving zien veranderen, de opzet en structuur, en uiteindelijk ook het webadres (hoewel ik hoop en vermoed dat de oude URLs ook toegankelijk blijven… afijn, ik moet het allemaal nog uitdokteren). Maar wat uiteraard blijft, zijn mijn periodieke bedenkingen en bedenksels omtrent het geestelijk leven.