Advent III

Wie dubbele kleding heeft, laat hij delen
met wie niets heeft,
en wie voedsel heeft, laat hij hetzelfde doen.
(Lc. 3:11)

Twee identieke ridderpakjes had mijn zoon laatst gekregen; simpele stoffen overgooiertjes eigenlijk met een fier kruis erop. Zodat hij samen met een vriendje riddertje kan spelen. Nu liepen mijn zoon en dochter samen door het huis, twee kruisridders met een stokpaard, houten schild en zwaard en, in het geval van de jongste, een dikke pamper onder het stoere harnas.  Sowieso is de overgooier veel te groot voor haar, ze struikelt haast over de flappen — maar dat weerhoudt haar er niet van om hard achter passerende draken en ouders aan te rennen om die met haar zwaard te belagen. Mijn zoon begint het concept van “eerlijk delen” door te krijgen. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat hij zich vooral op dat principe beroept wanneer zijn zusje iets met hém moet delen: haar snoep, haar speelgoed. Maar als hij dan vervolgens aan het spelen slaat, ja, dan is het toch echt leuker als zijn zus ook een ridderpakje aantrekt. Als je amper een meter hoog bent maak je met z’n tweeën überhaupt meer kans tegen draken en ouders.

Dominicaans navelstaren

Op de website van de Nederlandse dominicanen werd onlangs in de rubriek ‘Lachen’ een bericht geplaatst dat ik persoonlijk eerder om te huilen vind. Het betreft een brief uit 1933 van de toenmalige bisschop van Haarlem aan de toenmalige provinciaal overste van deze kloosterorde. De bisschop beklaagt zich erover dat de paters dominicanen die in zijn bisdom werkzaam zijn “weinig of in het geheel geen kennis nemen van onze bepalingen en voorschriften”, wat het bisdom veel extra werk kost en wat ook nog eens “kan leiden in detrimentum animarum (tot schade van de zielen)”. We weten niet wat de paters dominicanen toen deden of juist niet deden waardoor zielen beschadigd en bisdommedewerkers overwerkt raakten. Maar wat we wel weten is des te merkwaardiger; namelijk dat de paters dominicanen van nu een slecht gevoel voor humor hebben.

Onenigheid tussen katholieken en ChristenUnie?

Onenigheid? Welnee, allerminst. Katholieken en de ChristenUnie kunnen het doorgaans prima vinden. Ikzelf kan het doorgaans ook prima vinden met de ChristenUnie — ik vind het een sympathieke partij met integere politici en doordachte standpunten. “Ik zie het probleem niet zo”, zei een van de oudere katholieke dames die afgelopen vrijdag uitgenodigd was voor een rondetafelgesprek met leden van de Tweede-Kamerfractie en van de Nijmeegse afdeling van de ChristenUnie. Ook de uitgenodigde katholieke jongeren zagen het probleem niet zo. Ik was ook uitgenodigd, en om te voorkomen dat het een te klef onderonsje werd, heb ik maar gezegd dat ik het probleem wél zag. Prompt werd ik in het Nederlands Dagblad geciteerd met een ronkende oneliner: “Als de ChristenUnie echt een brede, christelijke partij wil zijn, zullen [de protestantse formulieren van enigheid] formulieren van onenigheid blijken te zijn.” Sta me toe mij nader te verklaren.

Advent II

Sla de mantel van Gods gerechtigheid om,
zet op uw hoofd de schitterende kroon van de Eeuwige. (Bar. 5:2)

“Jij moet kopen wat ik zeg dat jij moet kopen”, zegt mijn zoon dwingend van achter de toonbank van zijn nieuwe winkeltje — van Sinterklaas gekregen. Ik feliciteer hem met zijn inzicht in de ware aard van de vrije markt. Mijn dochter trekt een chocolade-euro uit de lade van de kassa en probeert die met folie en al op te eten. Mijn zoon beseft dat zijn verkooptechniek niet werkt en probeert het anders. “Goed, je mag kopen wat je zelf wilt kopen”, zegt hij nu tegen mij, zijn enige klant. Hij glimlacht breed. Ik feliciteer hem met zijn inzicht in de wijze waarop de vrije markt rechtkletst wat krom is.

Kill your idols

In de kunstbijlage van de Volkskrant staat vandaag een artikel waarin de schrijver/dichter Marc Kregting vertelt over zijn idool, de jonggestorven basgitarist Jaco Pastorius. Het stukje bevat een merkwaardige passage over de wijze waarop deze virtuoos zichzelf de dood in had gejaagd:

De muzikant die zichzelf had voorgenomen jong te zullen sterven, evenals zijn idolen Charlie Parker en Jezus Christus, had zich de laatste vier jaar van zijn leven totaal overgeleverd aan drank en cocaïne en leed een zwervend bestaan in New York.

Nou, wat wil je met zulke idolen! Met Charlie Parker ben ik niet zo bekend, maar over die Jezus Christus kan ik je wel één of twee dingen vertellen…

Beeldscherm en harde schijf

Ik moest vandaag plots denken aan een hilarisch nieuwsbericht, dat ik al weer jaren geleden las, toen het internettijdperk nog wat jonger was. De details van het bericht herinner ik me niet meer, maar het kwam hier op neer. De politie had een inval gedaan bij iemand die iets deed met computers wat niet mocht (kinderporno, internetfraude, altijd zoiets). Het bewijsmateriaal werd uiteraard in beslag genomen voor verder onderzoek. Maar wat hadden de dienders gedaan? Ze hadden slechts de beeldschermen van de computers meegenomen, niet de computers met harde schijven zelf. Je kunt dit als naïef digibetisme afdoen, maar in feite maakten deze agenten een vergissing die al te menselijk is. Een meerderheid van de Zwitserse bevolking beging gisteren exact dezelfde vergissing.

Advent I

Zorgt ervoor dat uw geest niet afgestompt raakt
door een roes van dronkenschap en de zorgen van het leven
(Lc. 21:34)

Onze zoon is vrijdag vier geworden. Morgen is zijn eerste schooldag. Op de avond van zijn verjaardag hebben mijn vrouw en ik stilzwijgend het glas geheven. De wijn moest een omweg maken, langs de brok in de keel. Ik werd er wat door overvallen — ik had dat gevoel dat alles zo snel gaat en dat het grote loslaten begonnen is, pas over een jaar of veertien verwacht. Nooit eerder had ik het besef dat hij al zo groot is en het besef dat hij nog maar zo klein is op precies hetzelfde moment gevoeld. Wij hebben hem een rugtasje gegeven met zijn naam erop en een door mijn vrouw zelf geschilderde draak (want hij houdt van ridders en draken), plus een broodtrommeltje en een drinkbeker. De rugtas heeft het grootste deel van het weekend in een hoek gelegen. Hij had het te druk met spelen en snoepen om zich zorgen te maken over juffen of lessen of draken.

Een postmoderne God?

Grappig, deze krantenkop: “God verandert mee met de maatschappij.” Ik weet niet of het ook echt de conclusie is van het onderzoek van de Nijmeegse promovenda Nienke Moor is, of dat het slechts de creatieve samenvatting is van de dienstdoende kopjesbakker van Trouw. Persoonlijk lijkt het me een lastig te bewijzen stelling. Maar misschien dat Pim van Lommel in de loop der jaren zijn patiënten wel de opdracht heeft meegegeven om in hun tripjes naar het hiernamaals goed op te letten hoe God eruit zag, en heeft hij Moor exclusieve inzage gegeven in zijn bevindingen. “God zag er vandaag volgens die intellectueel een stuk abstracter uit dan vorige week toen die biggenboer uit Boekel een hartstilstand kreeg.” Maar even serieus: waarom is dit onderzoek nu precies nieuws?

Het zijn de ogen

Volkskrant-recencent Kevin Toma deed in zijn zeer lezenswaardige bespreking van de animatiefilm A Christmas Carol van Robert Zemeckis een interessante constatering, die hij jammer genoeg ook gelijk weer wegwuifde:

Zemeckis zegt met de performance capture-techniek te streven naar de perfecte harmonie tussen ‘menselijke warmte’ en technisch vernuft. Dat lukt hem bij A Christmas Carol al een stuk beter dan bij The Polar Express en Beowulf, maar nog steeds zien de acteurs er te gladjes uit, zijn hun bewegingen te vloeiend en krijgt met name hun oogopslag iets levenloos. Het zal echter niet lang duren voordat de techniek zo geperfectioneerd is dat het verschil tussen levende en virtuele acteurs zich nauwelijks nog laat benoemen.

Dat laatste geloof ik dus niet. Animatie — in het woord schuilt het Latijnse animus; geest of ziel… Maar de ironie is dat dat nu precies hetgeen is dat alle computeranimaties missen. Het zijn de ogen, hè?

Debat in New York, 1931

Geen idee of dit een ‘canonieke’ Chesterton-quote is, maar ik vond ‘em wel grappig:

‘Agnostic’ is the Greek word for the Latin word for ‘ignorant’.

Hoe dan ook, een interessante (gedramatiseerde) discussie, ook in het licht van mijn vertaling op dit blog van De eeuwige mens. Overigens, het stukje dat over evolutie versus schepping gaat vind ik niet erg sterk; het eenzijdige ‘design’-argument doet niet echt recht aan de veel fijnzinnigere opvattingen van Chesterton op dat vlak. Maar goed.

Wie fijnzinnigheid in precies die discussie zoekt, kan ik nog wel een ander debat aanraden — niet in New York anno 1931, maar in Nijmegen anno 2009: op 16 december vindt daar het symposium God en Darwin plaats, met onder meer Palmyre Oomen en Taede Smedes. Op het weblog van die laatste vind je alle info.